Në udhët e Gastronomisë…
RAVAJOL HASANI
EXECUTIVE CHEF
Gastronomia... Kjo fushë kaq e bukur, një rrugëtim plotë sfida dhe përmbushje në të njëjtën kohë. Vetëm ata që kanë kaluar në udhët e saj mund ta kuptojnë atë, vetëm bashkëudhëtarët mund të ndjejnë orët e pa numëruara në punë, presionin dhe përgjegjësinë që fshihet mbrapa kuintave, në kuzhinë. Unë këtë rrugëtim e kam nisur në moshën 16 vjeç, aty ku kam bërë hapat e para në fushën e restoracionit dhe hotelerisë.
Janë bërë gati 25 vjet në këtë fushë dhe duket sikur ka nisur dje, pasi ritmi i saj të mban gjithmonë të angazhuar dhe ta vjedh kohën pa e pritur e pa kuptuar. Jam munduar të qëndroj gjithëmonë brënda shinave të standarteve të pjatës apo elementëve të produktit, duke plotësuar në të njëjtën kohë edhe kërkesa të veçanta apo ndryshe që kanë ardhur në këto vite nga klient të ndryshëm.
Në vorbullën e lodhjes, punës, orareve të gjata do të ndodhi në udhët gastronomike të ndeshesh dhe me kritikat e famshme, qe do jenë gjithëmonë dritat e udhës tënde gastronomike, secila nga ato më ka ndihur të shikoj më mirë për të ecur përpara. Jane një mundësi për tu përmirësuar e sidomos prej tyre varet dhe performanca ditore. Edhe unë apo ekipi im, mundohemi dhe punojmë çdo ditë për një eksperiencë sa më të mirë, por sigurisht asnjë nga ne nuk do jet çdo ditë maksimunimin e vet, prandaj dhe kjo fushë është kaq e bukur sepse është njerëzore dhe në fund të ditës shesim eksperincë, në të kundërt do ishim robotë, frigoriferë apo makineri të ndryshme.
Një nga pyetjet më të shpeshta që dëgjojmë ne chef-at e kuzhinës është pagesa. Kjo pagesë që ndonjë herë është abuzuese nga marrësi e ndonjë herë nga dhënësi, sigurisht janë disa faktorë që ndikojnë siç janë ekperienca, përgatitja, historia gastronomike që ke nga pas. Por unë mendoj që në hapat e para shumë chef-a kuzhinë nuk paguhen aq sa duhet, mos harrojmë që kjo industri është një nga më të vështirat, ajo që i sugjeroj unë të rinjëve është që të bëjnë durim dhe mos të kërkojnë paga të cilat nuk përputhen me ofertën, pasi është një udhëtim i gjatë që rrugës do sjelli dhe pagën e mirë.
Në fund të ditës puna do jetë ajo që do bëj dhe vlersimin e pagës. Ne chef-at nuk kemi shumë naze apo kërkesa në çfarë konsumojmë vet, kërkojmë gjithmonë një ushqim të gatuar mirë, jam pjatë të ngrohtë dhe dikush që na i shërben me shumë pasion dhe dashuri për punën dhe për produktin. Dhe me që jemi te shërbimi gjithmonë është një gërshërë e madhe midis kuzhinës dhe shërbimit, por unë mendoj që duhet të jemi bashkë, pasi klienti vjen për ekperiencën finale, dhe që të kemi këtë eksperiencë duhet një bashkëpunim shumë i mirë midis dy palëve.
Me kohën shikoj që po humbet shija, njerzit që gatuajnë mundohen të bëjnë gjëra që duken bukur në pjata, ndoshta për një foto, duke harruar që foto zgjat disa sekonda e shija mbetet përgjithmonë sepse kthehet në një kujtim.
Kjo më shqetson më së shumti në punën time dhe për këtë lodhem çdo dite, për gjetjen e shijes dhe balancës. Nuk jam shumë dakord me përpunimin e madh të produktit, do preferoja të rinim shumë afër shijes së pastërt, do doja që klienti im të shijoj atë që shikon dhe ta kuptoj produktin në të njëjtën kohë.
Mundohemi... Ditën janë shumë të ngarkuara, por mundohem të gatuaj pasi më qetson, me shplodh, më pastron trurin dhe më jep kohë dhe momente të veçanta të ndjej dhe unë që ajo që shijoj më plotëson...